در مسير بعدى يك شاخه از آن به كارون مىپيوندد و شاخهء ديگر به طرف دورك روان مىشود ( براى اطلاع بيشتر ر ك : فارسنامه ناصرى تأليف حسن فسائى چاپ تهران 1313 و سفرنامه‌هاى Haussknecht Stocqueler همچنين نوشته‌هاى ولز ، هرتسفلد ، براى اطلاعات عمومى ر ك : جلد اول ص 251 و 289 و جلد دوم ص 327 و 398 از كتاب دوبد ( De Bode ) . سرزمين بختيارى از چهارمحال ( غرب اصفهان ) تا شوشتر گسترش مىيابد و از طرف جنوب به كهكيلويه ، از شمال به سرحد شمالى لرستان ( اشترانكوه ) محدود است . ولى بختياريها در فريدن - بروجرد ، بربرود جاپلق و نواحى اطراف بروجرد سكونت دارند ( پيش از سال 1840 محمد تقى خان چهارلنگ در نواحى بروجرد تعداد زيادى روستا خريده بود ) . بطور كلى سرزمين بختيارى شامل منطقه بين قسمت سفلى حوضهء زاينده‌رود و رود كارون ( تا بالاى شوشتر ) است . نوشته‌هاى كسانى چون لايارد 5 ، سوير 6 ، خانم بيشاپ 7 ، لرد كرزن 8 و ديگران اطلاعات دقيقى راجع به پيرامون اين منطقه دربر دارد . در مركز بختيارى كوهرنگ به ارتفاع 12800 پا قرار دارد كه آبريز بين خليج فارس و قسمت مركزى فلات ايران را تشكيل ميدهد ( بعيد نيست اين كوه اسم خود را از واژهء مغولى « كورن » كه معنى اردوگاه را ميدهد گرفته باشد ) . سرزمين بختيارى بوسيلهء رود دز از لرستان جدا مىشود . لرستان ( پيشكوه ) محدود است از مشرق به آب دز ، از شمال به سلسله كوههاى چهل نابالغان و كوه گرو ( كه لرستان را از نهاوند و سيلاخور جدا مىكند ) از جنوب به رود كرخه ( صيمره ) و پشتكوه و از شمال غربى به هرسين ( در استان كرمانشاه ) . ( كرخه يا صيمره بزرگترين رود در لرستان است كه از پيوستن چند رود بوجود آمده است ) . يكى از رودهاى فرعى كه از سوى چپ به كرخه ميريزد رود كشكان است ( راولينسون آن را كشكن ناميده است ) كه از دو شاخهء شمالى و جنوبى تشكيل شده است . سرچشمهء شاخه شمالى هرو - الشتر و خاوه است . شاخهء جنوبى بوسيله كوه يافته از شاخهء شمالى گسسته از ميان شهر خرم‌آباد مىگذرد ( و به همين نام خوانده مىشود ) . پيوستن دو شاخهء شمالى